De Tara Mountains

  • Reiscode: 1306202001V
  • zaterdag 13 juni 2020 tot zaterdag 20 juni 2020
  • € 1195
  • 8 dagen / 7 nachten

Inbegrepen

  • Vlucht vanuit Brussel naar Belgrado met Adria Airways
  • Maaltijden op basis van ontbijt en diner
  • Agogische reisbegeleiding door ervaren Aksent Travelbutlers
  • Overnachtingen op basis van twee personen per kamer
  • Zakgeldadvies € 50 per dag
  • Singletoeslag € 40 per nacht

Niet inbegrepen

  • Ophaalservice
  • Reis – en annulatieverzekering
  • Andere maaltijden en drank
  • Inkomgelden
  • Uitstappen

Een groot deel van de bevolking van Servië woont in Belgrado, meer dan 1 miljoen. Dit is een van de dichtstbevolkte steden, want in de rest van het land heb je zeeën van ruimte. Er wonen namelijk slechts 115 mensen op 1 km2. Servië wordt omringd door 8 landen: Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Macedonië, Albanië, Bosnië-Herzegovina, Montenegro en Kroatië.

Het mogelijke programma dat onze collega ter plaatse voorstelt is :

Een treinrit doorheen de Mokra Gora, bezoek aan het Mecavnik Woodentown- Kustendorf.

In de Joegoslavische tijd was Titovo Užice een van de leden van het verbond van steden met Tito in de naam. In elke deelstaat en autonome regio was een stad naar de grote leider vernoemd. Samen met steden als Titograd (Montenegro), Titov Dvrar (Bosnië en Herzegovina) en Titova Mitrovica (Kosovo) organiseerde Užice allerlei pan-Joegoslavische activiteiten op het gebied van sport en cultuur. Interessante foto’s, documenten en attributen uit deze periode zijn terug te zien in het Nationaal Museum (Dimitrija Tucovica 18,  maandag gesloten). De medewerkers van het museum lijken niet helemaal te begrijpen waarom iemand in dat deel van de collectie geïnteresseerd zou kunnen zijn en de deur is normaal gesproken dan ook dicht. Voor wie er naar vraagt maken de supposten de deur echter schouderophalend en met een wat ongelovige blik in de ogen open. In de ruimte ernaast, die wel gewoon geopend is, is een etnografische en archeologische collectie te zien.Užice kreeg de eer om naar Tito vernoemd te worden, omdat de Maarschalk hier tijdens de Tweede Wereldoorlog korte tijd zijn hoofdkwartier had. Hij moest zich echter in 1941 al terugtrekken. Dat de geschiedenis van de stad veel verder teruggaat, laat het Middeleeuwse fort boven op de heuvel zien. Het meest indrukwekkende aan deze burcht is de ligging boven op een uit de bergwand uitstekende en boven de rivier uittorenende rots. Het is een hele onderneming het fort te bereiken en bovendien is het nogal gevaarlijk, maar voor wie energie en lef genoeg heeft: volg de rivier de Ðetinja in westelijke richting tot een kleine waterval bij een hydro-elektrische centrale. Hier gaat een trap omhoog die uitkomt bij een oude spoorbrug. De trap gaat verder en komt uit bij een smal bospad. Waar het pad uitkomt op een bredere weg gaat u naar rechts en nadat u enkele huizen gepasseerd bent gaat u op de volgende splitsing scherp naar links. Dit pad komt uit bij het fort. 

 

 


Het wat groot uitgevallen centrale plein van Užice heet (uiteraard) Trg Partizana. Tot 1992 stond hier een immens standbeeld van Tito, maar in het jaar dat ook de naam van de stad veranderde werd ook dit monument verwijderd. Nu herinnert alleen de sociaal-realistische architectuur, zoals van het nationale theater, nog aan het tijdperk van socialistisch Joegoslavië. Nog meer in het oog springt het enorme gebouw van Hotel Zlatibor, dat nu overigens slechts deels in gebruik is. Enkele monumenten uit nog verder vervlogen tijden zijn het Jokanovic-huis uit de negentiende eeuw en de achttiende-eeuwse kerk met houten toren in de wijk Carina. 

Veertien kilometer buiten de stad is een monumentenpark, ter nagedachtenis aan het bataljon dat de troepen van Tito beschermde tijdens de terugtrekking in 1941. In enkele dorpen in de omgeving staan interessante kerkjes, zoals Sevojno en Karan.

Mokra Gora 

Het verder onbeduidende plaatsje Mokra Gora is vooral bekend vanwege twee toeristische attracties: het etno- en filmdorp Drvengrad/Mecavnik en de toeristische spoorlijn. Deze lijn werd tijdens de Eerste Wereldoorlog door de Habsburgers aangelegd en was deel van de verbinding tussen Sarajevo en Belgrado. De verbinding tussen Užice en het Bosnische Višegrad werd in 1974 gesloten, maar het stukje over de berg Šargan is nu weer als toeristische spoorlijn in gebruik. Dit deel van de spoorlijn was een grote uitdaging voor de ingenieurs vanwege de steile helling. Over een afstand van drieënhalve kilometer, moest de lijn driehonderd meter stijgen. De ingenieurs losten dit op, door het spoor met behulp van vele tunnels en bruggen in de vorm van een acht aan te leggen. De trein vertrekt vier keer per dag vanaf het stationnetje in Mokra Gora en een ticket kost ongeveer vijf euro. De trein stopt meerdere malen, ook een keer bij een café, waar je een kop koffie kunt drinken, maar niet genoeg tijd is om iets te eten te bestellen. De hele trip duurt bijna twee uur en dat is wel wat lang. Na verloop van tijd gaat het toch wat vervelen, hoe fantastisch het uitzicht ook is. De constante muziek en slecht verstaan-bare stem uit de speaker kan als irritant ervaren worden.

Een dagje naar Uvac Special Nature Reserve, met de grootste natuurlijk habitat van de GIEREN, en wij maken een boottrip doorheen de UVAC rivier.

Drvengrad is ook wel bekend onder de naam Mecavnik of in het Duits Küstendorf. Voor de film Life is a Miracle bouwde de beroemde regisseur Emir Kusturica een traditioneel Servisch landelijk dorpje. Het dorp is nu omgebouwd tot een toeristische attractie, zowel voor film- als voor etnoliefhebbers. Het dorp bestaat uit tientallen houten huizen, een kerk, een bioscoop, een sportcentrum met zwembad en een winkel. De straten zijn vernoemd naar beroemdheden uit de filmgeschiedenis. In de huizen, die allemaal anders zijn, kunt u een kamer boeken voor ongeveer veertig euro per persoon per nacht, inclusief het gebruik van alle faciliteiten. Drvengrad is een knipoog naar de Servische obsessie met etnocultuur en tegelijk een exponent ervan. 

De hoofdstad en het culturele hart van de Sandžak, Novi Pazar, is de meest oriëntaalse stad van Servië. Dit is het centrum van de islamitische cultuur in het overwegend christelijke land. Al van verre is het stadje te herkennen aan de vele slanke minaretten, die boven de rest van de bebouwing uitsteken. Direct aan de rivier ligt iets verhoogd de Osmaanse vesting van Novi Pazar. Deze is minder spectaculair dan de burchten van andere Servische steden, niet in de laatste plaats omdat deze niet op een heuvel hoog boven de stad uittorent. De vesting doet nu dienst als stadspark en er is een café in gevestigd. 

Bezoek aan een schapen – en koeienboerderij. Proeven van de lokale specialiteiten waaronder kaas; Wij krijgen ook een kijk hoe deze kazen gemaakt worden. 

Onder de vesting ligt het handelscentrum. Aan Karadic-straat en de smalle zijstraatjes zijn de winkeltjes, werkplaatsen en koffiehuizen aaneengeregen in de typisch Osmaanse stijl, zoals we die ook kennen uit Sarajevo of Istanbul. Aan éen van die zijstraten zijn de ruïnes van een Turkse hamam (badhuis) terug te zien. Even verderop staat de zestiende-eeuwse Altum Aem-moskee.

Een dagje naar Staro Selo Sirogojno Air Museum. Hier nuttigen wij een brunch met houten lepels, enig.

Aan het plein aan de andere kant van de rivier staat een oude han (herberg), die nog steeds dienst doet als hotel. Op de begane grond is een zaal waar vaak bruiloften worden gehouden en een gezellig koffiehuis. Aan de herberg lijkt de laatste paar eeuwen niet veel te zijn gemoderniseerd, dus de kamers voldoen niet aan de eisen van de moderne toerist. Voor wie op een kleiner budget reist of zich terug wil wanen in de Osmaanse tijd is het best een aardige optie om te overnachten. Bedenk wel dat de kamers zeer klein zijn, de bedden niet al te best en het sanitair niet altijd schoon is. Een architectonisch hoogstandje uit een hele andere periode is ook een hotel. Vrbak is het beste voorbeeld van de voor Novi Pazar zo typische sociaal-realistische architectuur uit de Joegoslavische tijd met een oriëntaals tintje. Novi Pazar ligt aan de oever van de Raška ingebed tussen de bergketens Golija, Kopaonik en Rogozna. Op de hellingen rondom de stad worden boomgaarden afgewisseld met fris groene weiden. In de directe omgeving van de stad, kunt u drie van de belangrijkste monumenten van Servië bezichtigen. 

 De Sandžak is een bijzondere streek in Servië, omdat dit deel volgens de indeling van het Osmaanse Rijk eigenlijk tot Bosnië behoorde. Toen Oos-tenrijk in 1908 Bosnië annexeerde trokken ze hun troepen uit Sandžak terug en gaven het gebied terug aan het Osmaanse rijk. Tijdens de Balkan- oorlogen werd de Sandžak door Servië en Montenegro onderling verdeeld (Verdrag van Boekarest, 1913).

 De meerderheid van de bevoling van de Sandžak is moslim en veel inwoners identificeren zich meer met Bosnië dan met Servië. Ook de architectuur ziet er anders uit dan in de rest van Servië. Als eerste vallen de witte minaretten die overal tussen de groene heuvels omhoog steken op. Ook de woonhuizen, herbergen en badhuizen geven een oriëntaalse touch aan steden als Novi Pazar en Prijepolje. Zelfs de moderne “Joegoslavische” architectuur lijkt te verwijzen naar de cultureel-historische achtergrond van dit gebied. Maar ook de christelijke erfenis is zeer aanwezig. Twee van de belangrijkste en mooiste kloosters van Servië staan in de Sandžak: Sopocani en Ðurdovi stupovi.

Een dagje naar Zlatibor, het bekendste gebergte centrum van Serbia. Wij wandelen langs het prachtige bergmeer. Wij nemen deel aan een culinaire workshop grillen ons eigen vlees op een houten vuur of koken in een keramische stoofpot.

 “Stad van rivieren”, noemt Prijepolje zichzelf graag. Midden in de stad mondt de Mileševa in de Lim uit en in de directe omgeving zijn overal beekjes, beken, watervallen en bronnen. De Lim is een wilde stroom en daardoor geschikt voor raften. Aan de jaarlijkse regatta doen rafters uit Bosnië-Herzegovina, Montenegro en Servië mee. Net als het stroomafwaarts gelegen Priboj, ligt Prijepolje immers vlakbij het drielandenpunt. Net als eigenlijk overal in West-Servië, zijn de bergen in de omgeving van Prijepolje adembenemend. Ook hier is – met financiële hulp van USAID – aardig wat gedaan om het plattelandstoerisme te bevorderen. In dorpen als Sopotnica, Kamena Gora, Milakovici en Jabuka zijn verschillende vakantiehuisjes, appartementen of kamers te huur. Natuurlijk kunt u prachtige wandelingen maken op gemarkeerde paden, maar ook paragliders en mountainbikers kunnen aan hun trekken komen. 

Voor Serviërs en toeristen is Prijepolje vooral beroemd door het klooster Mileševa, en dan met name vanwege één fresco. In de kerk, die in 1235 werd gebouwd, is een prachtige muurschildering van een witte engel te zien. De architectuur van het klooster is typisch voor de Raška-school. De klokkentoren is echter uit de negentiende eeuw. Vanaf het klooster kunt u na een klim van ongeveer drie kwartier de kleine middeleeuwse burcht bereiken. Deze prachtige wandeling is echt een aanrader, maar doe het niet op het heetste moment van de dag. Vlak onder de burcht staan een paar huizen en de beeldige Hisardzik moskee. De moskee zou over een vierhonderd jaar oude koran te beschikken, maar deze is niet voor publiek te zien.

En om af te sluiten brengen wij nog een bezoek aan het grootste ROOKHUIS in de regio van Musvete. Hier kunnen wij zien hoe  er vlees wordt gerookt en natuurlijk JPS TOURS zou JPS TOURS niet zijn moesten wij  niet kunnen proeven, Dus….

Het centrale plein van Prijepolje heet “Broederschap en Eenheid” en dat is wel exemplarisch voor een stadje dat een beetje in het verleden is blijven hangen. Prijepolje bruist nog niet, maar wel is er de laatste jaren veel veranderd. Vijf jaar geleden was nog niet eens een ansichtkaart te koop, terwijl de toeristeninformatie nu over een uitgebreid arsenaal aan kleurrijke folders en een mooie website beschikt. Interessante historische gebouwen zijn de sahat kula, oftewel Osmaanse klokkentoren, de Ibrahimpaša moskee en het negentiende-eeuwse Salihbegovic-huis.

Een goed uitgangspunt om de prachtige natuurgebieden Zlatar en Uvac te ontdekken is het plaatsje Nova Varoš. Dankzij een subsidie van de Europese Unie timmert de gemeente behoorlijk aan de weg als het gaat om toeristische infrastructuur. Voorlopig heeft de schoonheid van het gebied hier nog niet onder te leiden gehad. Behalve een kerk, een moskee, een mooie bibliotheek en een kop koffie is er in Nova Varoš zelf niet veel te doen. Bij de toeristeninformatie kunt u een gids regelen voor de natuurgebieden.

Het meanderende riviertje de Uvac stroomt door een spectaculaire kloof. Door stuwdammen zijn verschillende meren en meertjes ontstaan, waarvan Radoinjsko de mooiste is. In het gebied broedt een grote kolonie vale gieren. Er is niet eens heel veel geluk voor nodig om deze karakteristieke vogels van redelijk dichtbij te bekijken. Er zijn verschillende uitzichtposten met verrekijkers ingericht. Een gids kan u met een Russische terreinwagen tot diep in het gebied brengen, zowel vanuit Nova Varoš als vanuit het plaatsje Sjenica aan de andere kant van het gebied. Met een normale auto zijn veel wegen in het natuurreservaat slecht begaanbaar. Als u met eigen vervoer bent, kunt u het beste vanaf Sjenica de weg richting Invanjica nemen. Na ongeveer zes kilometer gaat u links, vlak na een meerste. Deze onverharde weg is slecht begaanbaar, dus u kunt er ook voor kiezen vanaf hier te lopen. Houd bij de eerste splitsing links aan. Na een paar honderd meter komt u bij een kleine camping bij een meertje. Daar kunnen ze u precies vertellen hoe u de kloof kunt bereiken. Dit is wel een paar uur lopen.

De Zlatar bergrug ligt grofweg tussen Nova Varoš, Prijepolje en Sjenica. Er zijn verschillende gemarkeerde wandelroutes en volop mogelijkheden voor private accommodatie. De op sommige kaarten als hoofdverbinding aangegeven weg tussen Prijepolje en Sjenica is nauwelijks voor gewone auto’s begaanbaar. U doet er dus verstandig aan altijd via Nova Varoš te rijden.

Een van de absolute hoogtepunten van een reis naar Servië is de Petruskerk. De kern van de huidige kerk stamt vermoedelijk uit de negende eeuw en in de twaalfde eeuw is hier een laag omheen en bovenop gebouwd. Koning Stefan I Nemanja kreeg hier volgens de Griekse ritus zijn tweede doop. In de twaafde eeuw vonden hier twee belangrijke synoden plaats. Op de eerste werd besloten de Bogomielen te verdrijven en op de tweede deed Stefan Nemanja afstand van de troon ten gunste van zijn zoon. Bij renoveringswerkzaamheden in de twintigste eeuw werd een illyrisch-Griekse schat vol met goud en barnsteen ontdekt. 

Wie het piepkleine kerkje binnenkomt, kan bijna niet anders dan onder de indruk zijn van de mystieke sfeer. Een schilderachtig kerkhof met eeuwenoude grafstenen omgeeft het kerkje. Als de deur niet open staat, kunt u de sleutel van het kerkje ophalen bij de oude buurvrouw.

 Vanaf de Petruskerk is het klooster Ðurdovi Stupovi al te zien en te voet te bereiken via een breed pad omhoog. Met de auto moet u even omrijden via de hoofdweg. In de twaalfde eeuw had Stefan Nemanja de opdracht gegeven dit klooster boven op de heuveltop te bouwen. Enkele stukken muur die in de loop der eeuwen zijn ingestort, zijn nu vervangen door glazen platen, wat een beetje vervreemdend overkomt. Op de stukken muur die nog wel overeind staan, zijn enkele prachtige fresco’s te zien.

Zin om deel te nemen?

Interesse in deze reis?

Reiziger
Adres
Contactgegevens
  • Servië

De Tara Mountains

  • zaterdag 13 juni 2020 tot zaterdag 20 juni 2020
  • € 1195
  • Reiscode: 1306202001V

Contacteer JPS Tours

Torhoutsesteenweg 294, Oostende